Why is it that some people remain active and independent well into old age, whilst others’ bodies begin to change much earlier?
The answer does not lie in a single gene, a single food or a single perfect routine.
The way we age is the result of a complex interplay of genetic predisposition, lifestyle, environment and biological processes which develop throughout our lives.
That interplay is central to longevity: the field of research concerned with lifespan and the factors that influence it.
But here at Wise Rootz, there’s one question in particular that we find interesting:
not just how we can live longer, but how we can live those extra years as healthily as possible.
Longevity means, literally longevity. In scientific research, the term is used when examining lifespan, exceptionally long lifespans and the biological and environmental factors associated with them.
Yet living longer is only one side of the story.
Average life expectancy has risen sharply over recent generations. As a result, a new question has become increasingly important: how many of those extra years do we actually spend in good health?
That is where longevity touches upon the concept healthspan: the period of life that we spend in good health.
Lifespan looks at the number of years.
Healthspan refers to the quality of those years.
Longevity research is striving to gain an ever-better understanding why these two can vary so much from person to person.
When some families seem to have a strikingly large number of members who live to a very old age, a genetic explanation seems logical.
And genetics does indeed play a part.
Research into human longevity has identified various genetic variants and biological pathways associated with lifespan and exceptional longevity. Among other things, this research examines processes relating to lipid metabolism, inflammation regulation, insulin/IGF signalling and DNA repair.
But there is no simple longevity gene that determines how old a person will live to be.
Longevity is a so-called complex property: many genetic variants may each make a relatively small contribution and, moreover, interact with circumstances throughout a person’s life.
Older estimates often put the genetic contribution to differences in lifespan at around 20–30%, but more recent research suggests that the exact extent of heritability is more complex and may well have been underestimated.
The key message therefore remains the same:
Your DNA matters, but it isn’t a set blueprint for how you’ll age.
As well as genetics, scientists are increasingly investigating the exposome.
That sounds complicated, but the idea is actually quite simple.
Whilst the genome describes your genetic information, the exposome encompasses the totality of environmental influences to which you are exposed throughout your life.
Consider air quality, smoking, working and living conditions, physical activity, diet, social circumstances and countless other factors.
A major study published in Nature Medicine analysed data from nearly half a million participants in the UK Biobank and compared environmental factors with genetic risk scores. The researchers found strong links between various modifiable environmental factors, disease and premature death. However, the relative contribution varied significantly depending on the condition; for certain diseases, genetic predisposition remained particularly important.
That is what creates the contrast genes or lifestyle actually a bit too simple.
We do not exist in isolation from our genes, and our genes do not function in isolation from our environment.
Het interessante zit juist in de wisselwerking ertussen.
Iedere verjaardag worden we precies één jaar ouder.
Biologisch gezien is ouder worden veel minder uniform.
Twee mensen van vijftig kunnen dezelfde kalenderleeftijd hebben, terwijl hun gezondheid, fysieke capaciteit en verschillende biologische kenmerken behoorlijk van elkaar verschillen.
Daarom proberen onderzoekers veroudering ook op andere manieren te meten.
Er bestaan inmiddels verschillende zogenaamde biologische klokken, gebaseerd op bijvoorbeeld epigenetische veranderingen, eiwitten in het bloed, metabolieten of klinische biomarkers.
Het idee daarachter is interessant: kalenderleeftijd vertelt ons hoeveel tijd er is verstreken, terwijl biologische metingen proberen iets te zeggen over veranderingen die tijdens die tijd in het lichaam zijn ontstaan.
Maar een biologische leeftijd is geen universele, definitieve score.
Verschillende aging clocks meten verschillende kenmerken en kunnen bij dezelfde persoon verschillende uitkomsten geven. Het onderzoeksveld ontwikkelt zich bovendien snel.
Juist daarom verdient dit onderwerp een eigen verdieping.
Onder de oppervlakte omvat biological ageing ontzettend veel veranderingen.
Wetenschappers onderzoeken onder andere veranderingen in:
DNA en DNA-reparatie,
epigenetische regulatie,
mitochondriën,
eiwitkwaliteit,
celcommunicatie,
stamcellen,
het immuunsysteem
en cellen die stoppen met delen maar wel in het lichaam aanwezig blijven.
Deze processen worden vaak besproken binnen de Hallmarks of Aging: een wetenschappelijk raamwerk waarmee onderzoekers verschillende kenmerken van biologische veroudering proberen te ordenen.
Het is verleidelijk om daaruit te concluderen dat wetenschappers inmiddels precies weten waarom we ouder worden.
Zo eenvoudig is het niet.
Een belangrijke wetenschappelijke discussie is juist welke veranderingen daadwerkelijk bijdragen aan het verouderingsproces en welke vooral een gevolg of marker daarvan zijn.
En misschien is dat wel een van de fascinerendste kanten van longevity:
we weten inmiddels ontzettend veel over ouder worden, terwijl fundamentele vragen nog steeds openstaan.
Hier komen longevity en het dagelijks leven samen.
Voeding, beweging, sleep, roken, alcoholgebruik, stress, sociale omstandigheden en onze leefomgeving staan niet buiten onze biologie.
Ze worden onderdeel van de omstandigheden waarin ons lichaam dag na dag functioneert.
Dat betekent niet dat we met de juiste leefstijl volledige controle krijgen over onze gezondheid of levensduur. Ziekte kan ontstaan bij mensen die uitstekend voor zichzelf zorgen, terwijl anderen ondanks minder gezonde gewoonten zeer oud kunnen worden.
Individuele uitkomsten zijn nooit volledig voorspelbaar.
Op populatieniveau zien we echter wel duidelijke verbanden tussen leefstijl, omgeving, gezondheid en levensduur. Ook de WHO benadrukt dat omstandigheden en leefstijl gedurende jeugd en volwassenheid mede samenhangen met gezondheid en functioneren op latere leeftijd.
Daarom is longevity voor ons geen zoektocht naar controle.
Het gaat om investeren in de factoren waarop we wél invloed kunnen uitoefenen, zonder te doen alsof we alles kunnen bepalen.
De belangstelling voor longevity groeit snel.
Daarmee groeit ook een industrie van wearables, supplementen, bloedtesten, koudebaden, vastenprotocollen, hyperbare kamers en allerlei andere interventies die beloven het verouderingsproces te beïnvloeden.
Sommige daarvan zijn onderwerp van serieus wetenschappelijk onderzoek.
Andere lopen behoorlijk ver vooruit op het bewijs.
Dat geldt ook voor supplementen: of je supplementen nodig hebt, hangt af van veel meer dan één veelbelovend ingrediënt.
Het probleem ontstaat wanneer longevity wordt teruggebracht tot één stof, één biomarker of één protocol.
Het menselijk lichaam werkt niet zo.
Veroudering vindt plaats binnen verschillende biologische systemen die voortdurend met elkaar communiceren. Tegelijkertijd worden die systemen beïnvloed door onze genetische achtergrond en door omstandigheden gedurende ons leven.
Daarom is de meest interessante vraag misschien niet:
Wat is de nieuwste longevity hack?
However:
Welke factoren blijken steeds opnieuw belangrijk wanneer we kijken naar mensen die langer én gezonder leven?
Daar komen opvallend vaak vertrouwde onderwerpen terug: voldoende beweging, een volwaardig en gevarieerd voedingspatroon, slaap, niet roken, sociale verbinding en een omgeving die gezond gedrag ondersteunt.
Niet spectaculair.
Wel fundamenteel.
Tegelijkertijd zou het te eenvoudig zijn om longevity alleen terug te brengen tot ‘gezond leven’.
Het onderzoeksgebied ontwikkelt zich snel.
Wetenschappers proberen beter te begrijpen welke moleculaire processen veroudering sturen, waarom mensen biologisch verschillend verouderen en welke biomarkers bruikbaar zijn om veranderingen betrouwbaar te volgen.
Daarbij wordt onderzoek gedaan naar onder andere genetica, epigenetica, proteomics, metabolisme, immuunveroudering en verschillende interventies die mogelijk invloed hebben op biologische processen die met ouder worden samenhangen.
Dat betekent niet dat iedere nieuwe ontdekking morgen een bewezen longevity-behandeling wordt.
Maar het maakt het vakgebied wel bijzonder.
Voor het eerst kunnen onderzoekers ouder worden op steeds meer biologische niveaus tegelijkertijd bestuderen.
En daarmee verschuift de vraag langzaam van:
Hoe oud is iemand?
to:
Hoe verloopt het proces van ouder worden in deze persoon?
Misschien is dit uiteindelijk het belangrijkste inzicht.
Biologische veroudering begint niet plotseling wanneer we een bepaalde leeftijd bereiken. Veranderingen bouwen zich gedurende ons leven op, terwijl ons lichaam zich voortdurend probeert aan te passen aan wat we ervan vragen.
Dat maakt longevity geen onderwerp dat alleen relevant is voor mensen die al oud zijn.
Het gaat juist over het leven dat eraan voorafgaat.
Over spieren die je blijft gebruiken.
Over slaap waar je ruimte voor maakt.
Over voeding die je lichaam van verschillende voedingsstoffen voorziet.
Over herstellen na belasting.
Over de omgeving waarin je leeft en de mensen met wie je verbonden bent.
Niet omdat één van deze dingen garandeert dat je honderd wordt.
Maar omdat gezond ouder worden uiteindelijk wordt gevormd door veel meer dan één moment, één keuze of één gen.
De fascinatie voor longevity wordt vaak gevoed door één getal: leeftijd.
Hoe oud kunnen mensen worden?
Kunnen we 100 worden? 120? Misschien ooit nog ouder?
Wetenschappelijk zijn dat fascinerende vragen.
Maar voor het dagelijks leven is er misschien een belangrijkere.
Wat heb je aan extra jaren als je niet de gezondheid hebt om ze te beleven zoals je zou willen?
Daarom kijken we bij Wise Rootz naar longevity en healthspan als twee begrippen die bij elkaar horen.
Longevity helpt ons begrijpen waarom en hoe mensen langer leven.
Healthspan herinnert ons eraan waarom die jaren waardevol zijn.
Niet eeuwig jong blijven.
Wel zo lang mogelijk kunnen blijven leven, bewegen, ontdekken en verbinden op een manier die bij jou past.
En daarvoor hoef je niet te wachten op de volgende wetenschappelijke doorbraak.
Je kunt vandaag al investeren in de basis.
Live better. Live longer.
Disclaimer
This article is intended solely for educational and informational purposes and does not constitute medical advice. Health and individual needs vary from person to person. If you have any personal health concerns, or before making any significant changes to your lifestyle, please consult a qualified healthcare professional.
